Ś.P. MIROSŁAWA BOBROWSKA

Mirosława Bobrowska była wybitnym i zasłużonym pedagogiem i animatorem kultury, folklorystą i etnochoreografem. Ukończyła studia ekonomiczne ze specjalnością pedagogiczną. Studiowała etnografię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, ukończyła studium folklorystyczne ze specjalnością tańca ludowego i reżyserii widowisk oraz kursy teatralne dla nauczycieli.

Jej twórcza działalność datuje się od 1951 roku. Pracę swoją rozpoczynała, jako nauczyciel oraz kierownik zajęć pozalekcyjnych, a następnie pracowała w Wojewódzkim Ośrodku Metodycznym Kształcenia i Doskonalenia kadry pedagogicznej, kierując sekcją wychowania pozalekcyjnego w zakresie edukacji i upowszechniania kultury. Następnie została powołana na stanowisko starszego wizytatora, metodyka do spraw edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży oraz współpracy z instytucjami i towarzystwami kultury. Jej rozległy zakres działalności adresowany był do szkół, placówek oraz instytucji i towarzystw kultury.

Praca jej koncentrowała się na:

– poszukiwaniu i realizacji nowatorskich form edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży w zakresie programowania i realizacji różnych dziedzin kultury, sztuki i twórczości artystycznej współpracując m.in. z Filharmonią, Operą Poznańską, Pro Symfoniką, Pałacem Kultury (obecnie CK Zamek), teatrami, Związkiem Literatów, muzeami i twórcami ludowymi, jako nosicielami dziedzictwa kulturowego, a także Towarzystwem Miłośników Miasta Poznania, towarzystwami regionalnymi oraz wydziałami kultury województwa i powiatu, a także miasta Poznania;

– organizacji koncertów i przeglądu dorobku zespołów artystycznych, a także szkół i placówek pod hasłem „Młodzież społeczeństwu”;

– działalności edukacyjnej i dokształcaniu kadry instruktorów poprzez seminaria i kursy, jako konsultant, współorganizator, organizator i wykładowca.

Szczególną uwagę i troskę poświęciła na kształceniu kadry instruktorów zespołów folklorystycznych poprzez organizację kursów kwalifikacyjnych II i III stopnia w Poznaniu realizowanych wspólnie przez Pałac Kultury (obecnie CK Zamek) i Kuratorium.

W zakresie ogólnopolskim kształciła i doskonaliła kadrę instruktorów, jako współautor i wykładowca, współpracując z Ministerstwem Kultury i Sztuki i Ministerstwem Oświaty i Wychowania, CPARA – Centralną Poradnią Amatorskiego Ruchu Artystycznego, a także COMUK – Centralnym Ośrodkiem Metodyki Upowszechniania Kultury. Wykształciła liczną grupę instruktorów zespołów folklorystycznych w Polsce. W 1971 roku została powołana do Centralnej Komisji Ekspertów CPARA i COMUK, a następnie została Członkiem Komisji Ekspertów ds. folkloru przy Ministerstwie Kultury i Sztuki oraz ekspertem do Międzynarodowej Rady Stowarzyszeń Festiwali Folklorystycznych i Sztuki Ludowej CIOFF, działającej w ramach statutu UNESCO. Od 1982 do 2010 roku Członek kapituły nagród Oskara Kolberga powołana przez Ministra Kultury w uznaniu jej wiedzy i zasług. W latach 80-tych i 90-tych była członkiem Komisji Artystycznej do spraw folkloru przy Ministerstwie Kultury i Sztuki. Juror i konsultant przeglądów i festiwali folklorystycznych krajowych i międzynarodowych oraz Członek Ogólnopolskiego Konkursu Tańca Ludowego w Rzeszowie (impreza przeglądowo-konkursowa, badawcza i dokumentująca folklor w zakresie zwyczaju i obrzędu). Była Członkiem wielu krajowych Rad Artystycznych ds. folkloru i zespołów działających przy CEPELiA, zespołach studenckich, zespołów wiejskich skupionych w Scenie Ludowej i Spółdzielczości Pracy. Pracowała również w Radzie Naukowej do spraw folkloru przy Stowarzyszeniu Twórców Ludowych pracującej pod kierunkiem prof. J. Reinfusa, a następnie prof. J. Stęszewskiego na przełomie lat 80-tych, 90-tych.

Publikacje prof. Mirosławy Bobrowkiej

– autorka licznych publikacji w czasopismach oświatowych, pedagogicznych i kulturalne poświęconych kulturze dzieci i młodzieży szkolnej np. referat na sympozjum naukowym w Warszawie poświęconym aktualnym problemom polskiego folkloru opublikowany w biuletynie COMUK pt. „Problem autentyku, opracowań artystycznych, a stylizacja w zespołach folklorystycznych”;

– współautorka założeń programowych Ogólnopolskiego Forum Teatrów Polskich wydanych przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania poświęconych programowi konfrontacji i seminarium; współautorzy: prof. L. Trzeciakowski, prof. W. Reńkowa, prof. J. Berdyszak, H. Machulska, M. Kwiatkowski oraz E. Repsz – główny wizytator Ministerstwa Edukacji – 1984 rok;

– autorka licznych programów artystycznych, scenariuszy imprez międzyszkolnych zespołów prezentujących dorobek artystyczny szkół i placówek oraz zespołów folklorystycznych np. reżyser wielu znaczących spektakli np. na Kongresie Pedagogicznym w Warszawie, Festiwalach Folklorystycznych np. w Kielcach, oraz międzynarodowych festiwalach w Katowicach i innych;

– autorka i współautorka wielu programów radiowych, telewizyjnych i filmów o tematyce wielkopolskiego folkloru (np. z różnych subregionów np. szamotulskiego, biskupiańskiego, zachodniej wielkopolski oraz środkowej, a także Pałuk (zawierający film wraz z instruktażem wykonawczym) w ramach „Szlakiem Oskara Kolberga”);

– autorka licznych scenariuszy i reżyser koncertów poświęconych prezentacji zespołów artystycznych;

– współautorka programu Ministerstwa Edukacji Narodowej i Ministerstwa Kultury „Dziedzictwo kulturowe w regionie”,

– autorka referatów poświęconych problemowi „Folklor jako dziedzictwo kulturowe” wygłaszanych na ogólnopolskich konferencjach i seminariach krajowych i międzynarodowych, referat na sympozjum naukowym w Warszawie poświęconym aktualnym problemom polskiego folkloru opublikowany w biuletynie COMUK pt. „Problem autentyku, opracowań artystycznych, a stylizacja w zespołach folklorystycznych”;

– współautorka bibliografii poświęconej folklorowi jako dziedzictwu kulturowemu, wydawnictwa Ministerstwa Kultury i Sztuki poświęconemu analizie folkloru i sztuce ludowej Polski w publikacji „Wielkopolska Dziedzictwo Przeszłości” wydawnictwa Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Poznaniu;

– autorka referatu na Ogólnopolskiej Sesji Naukowej w Poznaniu w 1969r. poświęconej folklorowi w życiu współczesnym pt. „Współczesny obraz amatorskiego ruchu tanecznego w Wielkopolsce” wydanej przez Wielkopolskie Towarzystwo Kulturalne;

– współautorka analizy kształcenia kadry instruktorskiej zespołów folklorystycznych zamieszczone w pracy zbiorowej wydanej przez Ministerstwo Kultury i Sztuki 1979;

– autorka publikacji poświęconych folklorowi tanecznemu Wielkopolski m.in. „Wielkopolski folklor taneczny” oraz z tego cyklu folklor taneczny „Ziemia Szamotulska” wydane w 2007 roku, „Zachodnia Wielkopolska” 2014 rok.

Rozległa działalność Pani Mirosławy Bobrowskiej jako animatora kultury wynika z jej szerokich zainteresowań, wiedzy, pracowitości i przemyślanych wartości celów i pasji działania, ale też jej talentu twórczego i umiejętności współpracy z ludźmi i instytucjami. Przedstawione powyżej kierunki i przebieg pracy zawodowej koncentrowały się głównie na:

– upowszechnianiu kultury wśród dzieci i młodzieży szkolnej, kształceniu, doskonaleniu i pomocy kadrze nauczycielskiej i instruktorskiej oraz placówkom oświatowym i kulturalnym;

– badaniach, publikacjach, popularyzacji i upowszechnianiu folkloru jako dziedzictwa kulturowego ze szczególnym uwzględnieniem Wielkopolski oraz jego adaptacji scenicznych;

– kształceniu i doskonaleniu kadry instruktorskiej zespołów folklorystycznych w zakresie kultury narodowej, a w szczególności folkloru, jego bogactwa, jako dziedzictwa kulturowego regionu i narodu w jego historycznych dziejach.

Wieloletnia praca Mirosławy Bobrowskiej i jej umiłowanie regionalnej i polskiej kultury stała się wzorem do naśladowania i kontynuowania dla wielu pokoleń. Jej twórcza praca jest podstawą do działań dla licznych instruktorów i choreografów na terenia całego kraju. Poprzez wieloletnią pracę badawczą odkryła najpiękniejsze sekrety tradycji i kultury Wielkopolskiej przenoszonej obecnie przez animatorów i twórców na polskie sceny. Całe swoje życie poświęciła na pielęgnowanie kultury narodowej i regionalnej, kształcąc i przekazując jej historyczne wartości licznym rzeszom młodych ludzi, ukazując im bogactwo spuścizny ojców.